Helicobacter pylori – czym grozi zarażenie bakterią?

Helicobacter pylori to bakteria z rodzaju Gram-ujemnych, względnie beztlenowa, o spiralnej budowie. Jej naturalnym rezerwuarem jest człowiek, a dokładniej- nabłonek warstwy śluzowej ludzkiego żołądka i dwunastnica Jest bakterią o tyle niezwykłą, że potrafi nie tylko przetrwać w kwaśnym środowisku panującym w żołądku, ale także go skolonizować. Jest to możliwe dzięki kilku cechom, jakie posiada H. pylori. Przede wszystkim ma zdolność do produkcji enzymu o nazwie ureaza, powodująca rozkład mocznika na amoniak i dwutlenek węgla. Amoniak redukuje kwasotę żołądka, a dwutlenek węgla umożliwia wzrost i rozwój bakterii, co prowadzi do zasiedlenia przewodu pokarmowego. Co więcej, Helicobacter pylori wyposażony jest w kilka rzęsek, w ilości od czterech do sześciu, dzięki którym potrafi się poruszać. Ma także zdolność przylegania do nabłonka wyścielającego żołądek oraz produkcji cytokin.

Nie ma korelacji w częstości zakażeń a płcią, natomiast ważną rolę odgrywa tu wiek i miejsce zamieszkania. Do infekcji dochodzi najczęściej w okresie dzieciństwa, a ponieważ bakteria przenosi się z człowieka na człowieka, dotyczy ona zazwyczaj całej rodziny. Najwięcej przypadków obserwuje się w małych miejscowościach i na wsiach, mniej natomiast w dużych miastach. Ryzyko zakażenia zależy także od poziomu higieny i warunków sanitarnych panujących w danym rejonie, dlatego państwa rozwijające się obserwują znacznie większy odsetek zakażeń w porównaniu z krajami wysokorozwiniętymi.

Istnieją trzy główne drogi zakażenia Helicobacter pylori: oralno-oralna (ustno-ustna), gastro-oralna (żołądkowo-ustna) oraz fekalno-oralna (odbytniczo-ustna). Bakteria bytuje w ślinie, dlatego możliwe jest zakażenie nawet poprzez pocałunek, a także w wymiocinach i kale, co przy braku zachowania podstawowych zasad higieny sprzyja rozprzestrzenianiu się infekcji.

Także nałogi, takie jak palenie papierosów czy nadużywanie alkoholu, jak również jedzenie nieumytych owoców i warzyw, surowego lub niedogotowanego mięsa oraz picie nieprzegotowanej wody, zwiększają szanse na infekcję bakterią. Mimo, iż głównym nosicielem bakterii jest człowiek, istnieje ryzyko przeniesienia bakterii także ze zwierząt mających kontakt z ludźmi, dlatego obserwuje się większy odsetek zakażeń wśród osób posiadających zwierzęta gospodarskie.

Większość zakażeń bakterią Helicobacter pylori przebiega niezauważenie, ponieważ nie daje żadnych objawów. Jednak w niektórych przypadkach powoduje rozwój schorzeń przewodu pokarmowego, dotyczących głównie żołądka i dwunastnicy. W pierwszej kolejności występuje przewlekły stan zapalny błony śluzowej, któremu towarzyszą bóle nadbrzusza, niestrawność, odbijanie, mdłości, zgaga i brak łaknienia. Następnie dochodzi do powstawania wrzodów żołądka objawiających się wymiotami oraz bólami nasilającymi się po jedzeniu. Jeśli wrzody rozwinęły się w obrębie dwunastnicy, charakterystycznym objawem jest ustępowanie na kilka godzin dolegliwości bólowych po spożyciu posiłku. Obecność H. pylori oraz częste używanie leków z grupy NLPZ to dwie najważniejsze przyczyny powstawania wrzodów przewodu pokarmowego. W przebiegu infekcji bakterią może dojść także do rozwoju zanikowego zapalenia błony śluzowej żołądka.

Helicobacter pylori jest pierwszym potwierdzonym kancerogenem bakteryjnym, co znaczy, że może prowadzić do rozwoju nowotworów. Zakażenie tą bakterią zwiększa ryzyko zachorowania na raka żołądka i chłoniaka MALT. Rak żołądka w blisko 90% przypadków powstaje na skutek zakażenia bakterią Helicobacter pylori, a powszechność jej występowania na całym świecie sprawiła, że jest to jeden z najczęściej występujących nowotworówośliwych. Chłoniak MALT również należy do nowotworówośliwych i powstaje w tkance limfatycznej wyścielającej żołądek. Rozwija się jako efekt chronicznego zapalenia błony śluzowej wywołanego obecnością H. pylori. Szacuje się, że nawet 98% przypadków tego rodzaju chłoniaka związanych jest z zakażeniem tą bakterią.

Helicobacter pylori ma również związek z występowaniem niektórych chorób niedotyczącymi przewodu pokarmowego. Jest to przede wszystkim: niewyjaśniona anemia z niedoboru żelaza, za niskie stężenie witaminy B12 w organizmie oraz samoistna małopłytkowość. Stwierdzono również zależność między bakterią a niektórymi schorzeniami dermatologicznymi, takimi jak trądzik różowaty czy przewleka pokrzywka.

Diagnostyka zakażenia Helicobacter pylori w  opiera się głównie na kilku kluczowych testach, które pozwalają na precyzyjne wykrycie bakterii w organizmie:

Test serologiczny (przeciwciała IgG) – Badanie polega na wykrywaniu przeciwciał klasy IgG w surowicy krwi, które powstają w odpowiedzi na zakażenie H. pylori. Choć test jest szybki i łatwy w wykonaniu, może mieć pewne ograniczenia, ponieważ obecność przeciwciał może utrzymywać się długo po wyleczeniu zakażenia, co może prowadzić do wyników fałszywie pozytywnych.

Test oddechowy (ureazowy) – Jest to test laboratoryjny, który polega na wykrywaniu dwutlenku węgla w wydychanym powietrzu po spożyciu specjalnego roztworu zawierającego znakowany węgiel. Obecność H. pylori w żołądku prowadzi do metabolizowania tej substancji przez bakterię i uwalniania oznaczonego dwutlenku węgla, który jest następnie wykrywany w próbce oddechu. Test ten jest uznawany za bardzo precyzyjny i jest powszechnie stosowany w diagnostyce.

Badanie kałowe (antygen H. pylori) – Test polegający na wykrywaniu antygenów bakteryjnych w próbce kału pacjenta. Jest to nieinwazyjna metoda, która ma wysoką czułość i specyficzność, a także może być stosowana do monitorowania skuteczności leczenia po terapii eradykacyjnej.

Test PCR (reakcja łańcuchowa polimerazy) – Badanie polegające na wykrywaniu materiału genetycznego H. pylori w próbce kału. PCR jest metodą wysoce czułą, umożliwiającą wykrycie nawet niskich ilości bakterii, a także pozwalającą na identyfikację konkretnych szczepów bakterii, co może mieć znaczenie w ocenie oporności na leczenie.

Czytaj więcej: Diagnostyka Laboratoryjna

Wczesne i efektywne leczenie zakażenia pozwala na zahamowanie reakcji zapalnej wywołanej przez H. pylori, a tym samym zapobiega powstawaniu zmian przedrakowych oraz może zminimalizować ryzyko progresji już istniejących w pełnoobjawowy nowotwór. Obecne wytyczne zakładają konieczność leczenia zakażeń bakterią w każdym przypadku, bez względu na obecność objawów klinicznych lub ich brak. Pomimo ogromnego rozpowszechnienia Helicobacter pylori wśród populacji światowej, jej skuteczne i pełne wyleczenie wciąż pozostaje wyzwaniem. Jest to spowodowane przede wszystkim jej odpornością na antybiotyki, a skuteczność leczenia ocenia się najwyżej na 90%.

Nieoceniona w leczeniu zakażenia H. pylori jest odpowiednia dieta. Wykazano, że niektóre warzywa mogą zahamować lub spowolnić wzrost bakterii, zwłaszcza te zawierające sulforafan. Jest to związek siarki, wykazujący silne działanie detoksykacyjne i antynowotworowe, a którego wyjątkowo duże stężenie posiadają brokuły i ich kiełki. Bogate w tą substancję są także inne warzywa kapustne, takie jak kalafior, rukola, jarmuż, brukselka czy kalarepa. Wykazano, że sulforafan działa na obie formy Helicobacter pylori– wewnątrzkomórkową i pozakomórkową. Warto wprowadzić do diety także zioła, wśród których najistotniejsze są: czystek wawrzynolistny, lebiodka (pospolita, majoran, kreteńska) i korzeń lukrecji, które wykazują działanie bakteriobójcze i przeciwzapalne.

Przydatne w walce z H. pylorimogą być ekstrakty z żurawiny, które łagodzą stany zapalne i prawdopodobnie zmniejszają zdolność przyczepiania się bakterii do błony śluzowej żołądka. Warto włączyć do diety także czosnek, którego silne właściwości bakteriobójcze są znane od wieków i które zapewniły mu miano „naturalnego antybiotyku”. Hamująco na rozwój H. pylori wpływa także ekstrakt z tymianku oraz ekstrakt z cynamonu. Bardzo ważne w leczeniu zakażenia jest również stosowanie odpowiednich probiotyków. Muszą one zawierać określone szczepy- Lactobacillus, Bifidobacterium oraz Saccharomyces boulardii, które wspierają terapię eradykacyjną i zmniejszają ryzyko wystąpienia skutków ubocznych wynikających ze stosowania leków, takich jak biegunka czy mdłości.

Często, aby poznać, co jest przyczyną zgłaszanych dolegliwości, warto wykonać Bioterapię komórkową na aparacie MORA. Po przeprowadzeniu testu oceniającego i wyniku pozytywnym, przechodzi się do terapii opierającej się na przebiegu prądu o niskich częstotliwościach. Ma to na celu pobudzenie układu immunologicznego do tego, aby unicestwił i wydalił bakterię z organizmu bez użycia żadnych środków farmakologicznych. Badanie i terapia na aparacie Mora to metoda nieinwazyjna i całkowicie bezbolesna, co sprawia, że z powodzeniem mogą korzystać z niej również dzieci.

Dowiedz się więcej: Bioterapia komórkowa

Jak się przygotować do Diagnostyki Complex?

Tutaj znajdziesz odpowiedź: Poradnik

W leczeniu infekcji Helicobacter pylori bardzo pomocna jest medycyna alternatywna, która oferuje szeroką gamę zabiegów działających m.in. bakteriobójczo i przeciwzapalnie. Na szczególną uwagę w tym temacie zasługuje ozonoterapia. Ozon, czyli trójcząsteczkowy tlen, znany jest ze swoich silnych właściwości odkażających, dlatego też jest szeroko stosowany do dezynfekcji pomieszczeń, narzędzi czy basenów. Dzięki nowoczesnej medycynie możliwe jest także wykorzystanie leczniczych właściwości ozonu do terapii różnorodnych schorzeń o podłożu bakteryjnym, wirusowym, grzybiczym czy pasożytniczym. Wśród zabiegów z wykorzystaniem ozonu króluje autohemotransfuzja ozonowa, polegająca na podaniu do pobranej krwi Pacjenta mieszaniny tlenowo-ozonowej, a następnie zwróceniu jej do krwiobiegu. To umożliwia ogólnoustrojowe działanie ozonu, który dociera do wszystkich tkanek i narządów, w tym także układu pokarmowego, gdzie zwalcza chorobotwórcze patogeny. Wspomóc leczenie można również za pomocą ozonowanej wody, którą Pacjent pije. To pozwala na zadziałanie ozonem bezpośrednio w miejscu problemu, czyli w żołądku.

Dowiedz się więcej: Terapia ozonem

Jak się przygotować do ozonoterapii?

Tutaj znajdziesz odpowiedź: Poradnik